İnsan olmak zor zanaat…
Doğaya ve içindeki canlılara baktığımızda tarifsiz bir zeka, uyum, kendi içinde kaotik ancak döngüsel bir düzen varken bu düzeni bir tek insan bozuyormuş gibi görünüyor. Hatta ortada fiziksel olarak hayatta kalma içgüdüsü olmasa bile hem birbirini hem de yaşadığı yeri peyder pey yok eden, dünyanın başına gelen bir lanetmiş gibi görünüyoruz.
Peki bizi farklı kılan ve bu kadar zarara sebebiyet veren ne?
Bizim bir tarafımız diğer hayvanlarla aynıyken bir tarafımız ise çok güçlü bir rasyonel zekaya sahip. Bu güç sayesinde hayvanların yapamadığı bir çok şeyi yapabiliyoruz ancak işler aynı ölçüde karmaşıklaşıyor.
Hayvanlar içgüdü merkezli hareket ederken biz düşünce merkezli hareket edebiliyoruz. Kendimizi yaşadığımız anın gerçeğinden koparıp zamanda yolculuk yapabiliyoruz. Gelecek hayalleri kurabiliyoruz, geçmişi düşünüp efkarlanabiliyoruz. Hayvanlar anda olanla akış içinde sorunsuzca yaşayabiliyorken biz gerçekle sonu gelmeyen şekilde kavga ediyoruz.
Kafamızın içinde aralıksız çalışan bir film üreticisi var. Düşüncelerimizin yarattığı bir dünyada yaşıyoruz ancak algımızın gerçek olduğunu düşünüyoruz. Neye inanıyorsak onu görüyoruz ve gördükçe inancımız kuvvetleniyor. Böylece inançlarımızın esiri oluyoruz. Kendimizi kandırıyoruz ancak kandırdığımızın farkına varamıyoruz.
Kendi kendimizi nasıl hapsettiğimizin farkına varsak bile bundan kendimizi özgürleştirmenin yolunu bulmakta güçlük çekiyoruz.
Yine bu gücü anlamadığımız için hayvanlar sadece fiziksel olarak hayatta kalmakla ilgili olan temel ihtiyaçları ile ilgilenirken; biz psikolojik açıdan da güvende hissetmek gibi büyük bir dert sahibiyiz. Çoğu zaman hayvanların aksine bu ihtiyacımızı fiziksel ihtiyaçlarımızın önüne koyabiliyoruz. Toplumda değer görmek için kendimizi hasta edene kadar çalışabiliyoruz. Sevdiklerimiz tarafından onaylanmak için hiç bize göre olmayan meslekler edinebiliyoruz. Beğenilmek uğruna bedenlerimize zarar verecek şekilde zayıflamaya çalışabiliyoruz.
Bu büyük beyin gücü ile şimdiye kadar fiziksel olarak bizden çok daha güçlü hayvanların içinde hayatta kalmanın üstesinden başarı ile gelmişiz. Ancak bize fiziksel güvenlik sağlamada oldukça başarılı olan bu rasyonel zekayı psikolojik güvenliğimizi sağlamak için kullandığımızda büyük bir başarısızlığa uğruyoruz. Öyle ki bu durum artık fiziksel güvenliğimizi bile tehdit ediyor.
Elimizde büyük bir güç var ancak nasıl çalıştığını anlamadığımız zaman bu güç bir çocuğun eline verilmiş silah gibi işliyor.
Peki biz neyi anlamıyoruz?
Keşifte kalın,